Leerkracht Ramses over inclusief onderwijs tijdens de coronacrisis

Leerkracht Ramses over inclusief onderwijs tijdens de coronacrisis

Ramses is leerkracht op basisschool De Korenaar in Eindhoven. Op deze basisschool krijgen alle leerlingen uit een klas in dezelfde groep les, maar als leerlingen ergens wat meer ondersteuning nodig hebben is er de Vuursteen. In deze groep kunnen de leerlingen tijdelijk specifieke kennis of vaardigheden opdoen. Nu de leerlingen niet naar school kunnen en ze elkaar dus niet meer zien, komt de Vuursteen af en toe online samen om hun schoolwerk te bespreken, maar ook om even bij te kletsen.

GELUKSVOGELS

‘Ploing, ploing, ploing’, roept mijn pc de huiskamer in. ‘Juf Geertje heeft u uitgenodigd voor een videogesprek met de Vuursteen’. Ik zit klaar. Ben benieuwd hoe ze erbij zitten. De leerlingen met het syndroom van Down draaien volop mee in de reguliere klassen. Maar zo héél af en toe pakken we even een momentje samen.

Iedereen kent inmiddels het deuntje van een video-oproep in Teams. Gek eigenlijk. Een maand geleden wisten we vaag van het bestaan. Nu lijken Teams, Zoom, Skype, Kahoot en een héleboel online educatieve programma’s al jaren gemeengoed.

‘Ramses!’, is het eerste enthousiaste geluid dat door mijn luidsprekertjes komt. En niet veel later zie ik de glimmende snuiten van vijf leerlingen. Eén van de mooie dingen aan downsyndroom is dat ze niet veel moeite doen om hun emoties te beteugelen. En daar mag ik nu van meegenieten. Zie ze daar nu zitten. Trots in hun eigen habitat. Knuffel bij de hand of dat mooie nieuwe spel dat ze willen laten zien. Ergens in mijn achterhoofd had ik vragen voorbereid over het huiswerk dat ze hebben meegekregen maar dat lijkt nu zo onbelangrijk.

Wat missen ze nu het meest? De prachtige leespraat-lessen van de juf? Het optellen en aftrekken op hun speciale lesbladen? Of het schrijfwerk dat ze zo intensief maken in hun integratiegroep? Het is al snel duidelijk. Ze missen elkaar.

In de andere groepen op onze inclusieve basisschool wordt hard gewerkt aan instructies uit de taalmethode of een extra uitleg bij rekenen. Super knap hoe de collega’s deze manier van ondersteunen in korte tijd onder de knie hebben gekregen. Een mooie bijvangst van het videobellen is dat ze even de juf of meester kunnen aankijken en contact houden met de klas.

Bij deze kinderen is het nóg helderder. Lesgeven doe je náást elkaar. Als je elkaar kan aanraken en in de ogen kunt kijken. Als je bij een compliment ook even je hand op hun hoofd kan leggen. Daarin is geen middenweg. Geen online hulpmiddel dat dát kan vervangen. Ik laat het wel uit mijn hoofd om nu te beginnen over cijfers en letters. We lachen naar elkaar. Laten stiltes vallen. Houden af en toe een knuffel omhoog en vragen naar wat we dadelijk gaan eten.

En het leren? Ik maak me geen enkele zorgen. Deze kanjers hebben al vaker laten zien tot wat ze in staat zijn als we weer fysiek aan de schoolse uitdagingen gaan beginnen. Wat me nog het meest gerust stelt? Achter elke leerling zie ik een glunderende, liefhebbende ouder. De één heeft zijn kind op schoot, de ander heeft een hand op haar schouder. Dat zit wel snor. Geluksvogels.

Ramses van Oers
leerkracht inclusieve basisschool De Korenaar

Lees meer over hoe basisschool De Korenaar inclusief onderwijs vormgeeft in het magazine ‘Zo kan het ook’ voor primair onderwijs.