Linda blogt: Help, een vangnet!

Linda blogt: Help, een vangnet!

Sinds een paar jaar zet ik me in voor inclusie en inclusief onderwijs. Dit charmeoffensief begon toen ik merkte dat het voor kinderen als Jeltje helemaal niet zo gemakkelijk is om ‘gewoon mee te doen’. Want als je Downsyndroom hebt moet je echt wel geluk hebben: om geboren te worden, om mee te doen én om erbij te horen. Dankzij Jeltje en het super enthousiaste team op haar inclusieve school, wordt het me steeds duidelijker hoe dat komt.

Hallo zorgkinderen…

Leerlingen zijn geen leerlingen, maar zorgkinderen. Maar hoe kun je nu van kinderen verwachten dat ze zich ontwikkelen als krachtige mensen in een zorg -en angstcultuur? Hoe moet het zijn om bezorgde mensen om je heen te zien, die in heel druk bezochte vergaderingen hun hoofd breken over de complexiteit van die zorg? Hoe kun je kinderen nu leren wat voldoening is, als we ze steeds voeden in hun tekortkomingen door een sluitend vangnet te creëren? We betalen een hoge prijs voor ‘de norm’. Dus waar zou de oplossing dan liggen?

Spring een gat in de lucht!

We zitten in ons eigen vangnet vast. En Jeltje zou Jeltje niet zijn, als ze hiervoor niet een oplossing zou aandragen: de trampoline! Jeltje is er groot fan van. Op school heeft ze geen trampoline nodig; uitgezonderd de gymles als ze over die veel te hoge houten kast heen moet zien te komen. In de klas springt ze namelijk regelmatig vanzelf een gat in de lucht als ze weer een stap in haar ontwikkeling heeft gemaakt! Want hoe fijn is het om aangemoedigd te worden omdat jijzelf belangrijker bent dan ‘de norm’? Ik zeg: “High Five!”

Rugzakje gezocht…

Kinderen worden overal aangemoedigd. Het probleem is helaas dat ze die aanmoediging krijgen in een sluitend vangnet. Stel je eens voor dat Jeltje haar fantastische ontwikkelsprongen zou moeten maken met een rugzakje vol problemen? Ik ben blij dat het vorige kabinet het rugzakje heeft afgeschaft, maar of we daar beter van zijn geworden? De ontwikkeling van kinderen stagneert onnodig als we niet samen de schouders zetten onder een nieuwe kijk op ontwikkeling. Het vraagt wat oefening, maar dan heb je ook wat! Ik doe maar eens een poging bij de nieuwe minister…

“Beste minister Slob, beste Arie”,

“U heeft een moeilijke baan, omdat grote mensen nu eenmaal gewend zijn om moeilijk te doen. Daarom adviseer ik u eens te gaan praten met al die creatieve kinderen. Zij kunnen u helpen om het onderwijs zelf te normaliseren. Dan hoeft u niet meer in problemen en oplossingen te denken, maar ontstaat er een win-win situatie. Mocht u deze techniek nog niet beheersen dan kunt u gerust bij Jeltje in groep 6 aanschuiven. U hoeft zich vooraf niet aan te melden, want iedereen is welkom op de Kroevendonk in Roosendaal. Vraagt u wel even naar werkblad 14.1. Dan komt het vast goed in deze kabinetsperiode. Wel doen hoor!”.

Linda Jansen heeft drie kinderen: Geeske (13), Jeltje (11) en Obbe (9). Jeltje heeft het syndroom van Down. Regelmatig beschrijft Linda voor In1school haar bevindingen op ‘Route 21’: de weg die ze samen met Jeltje én de rest van haar gezin aflegt. Lees ook de vorige blog: Met de wind in de rug kan ik zeilen…

Leave a comment

You are commenting as guest.