Vivian Blogt

Dubbel gevoel

Als ik iets over mensenrechten hoor of lees, krijg ik er altijd een heel dubbel gevoel bij. Het klinkt namelijk allemaal zo mooi, sprookjesachtig bijna: elk mens heeft recht op water, op gezondheidszorg, op onderdak, op veiligheid, op financiële hulp, op scholing… maar toch zijn er zoveel mensen die deze dingen niet krijgen.

Zoveel mensen, in verre landen bijvoorbeeld, die doodgaan aan dingen waar wij nog geen dag ziek van zijn of die ons zelfs helemaal niet bereiken, zoveel mensen wier kwaliteit van leven ongelooflijk laag is terwijl anderen in kasten van huizen wonen en alles hebben wat hun hartje begeert. Mensenrechten… heel leuk en aardig, maar in de praktijk is het allemaal wel anders.

Onderwijs als basis van betere wereld

Onderwijs is een mensenrecht. Volkomen terecht, want onderwijs, goed onderwijs, is eigenlijk het enige wat ervoor kan zorgen dat onze wereld verbetert. Denk er maar over na: waar gaat het om in deze wereld? We willen gelukkig zijn, en hoe worden we gelukkig? Door te krijgen wat we willen, en hoe krijgen we wat we willen? Door ervoor te werken. En hard werken, op welke manier dan ook, leren we op school. Bovendien is de school dé plek waar we ons ontplooien en ontwikkelen, waar we een persoon worden met dromen en ambities en persoonlijkheid. Onderwijs kan ons maken tot de persoon die we willen zijn. Onderwijs leidt ons op tot de mensen die de wereld nodig heeft. Daarom is het een mensenrecht. Unicef liet deze maand weten dat voor 59 miljoen kinderen op de wereld dit niet geldt. 20 miljoen daarvan hebben een beperking, zie de cijfers: http://www.unicef.nl/wat-doet-unicef/ons-werk-wereldwijd/onze-vier-prioriteiten/onderwijs/onderwijs-voor-elk-kind/

Inclusief onderwijs als mensenrecht waarmaken.

Inclusief onderwijs is ook een mensenrecht, voor mensen met een beperking om te zorgen dat zij kunnen meedraaien in de maatschappij. Daarom vind ik het ook zo jammer dat inclusie nog geen standaardsysteem is in het onderwijs. Want waar draait inclusie om? Om gelijkheid, of zo zie ik dat tenminste. Laten we eerlijk zijn: gelijk zullen we nooit zijn, en er bestaat een heel mooi gezegde: 'wil je kinderen gelijke kansen geven, dan moet je ze ongelijk onderwijs bieden'.

Onderwijs op maat dus, voor iedereen anders en voor iedereen gebaseerd op wat ze nodig hebben. En dat klopt ook, want iedereen is anders en wat we nodig hebben is een maatschappij waarin iedereen zichzelf mag zijn, waarin iedereen zich op zijn persoonlijke manier kan ontplooien en ontwikkelen, waarin we elkaar kunnen aanvullen en van elkaar kunnen leren: waarin we qua menswaarde en kwaliteit van leven aan elkaar gelijk kunnen zijn. En die (on)gelijkheid begint op school: het begint met inclusief onderwijs als mensenrecht. Het klinkt misschien net zo dromerig als de mensenrechten op zich, maar dit is een droom die we kunnen waarmaken.

Vivian van Leeuwen

Leave a comment

You are commenting as guest.