Terug naar school na uitvechten conflict

Hoe is de sfeer op school als ouders een besluit van de school aanvechten om hun kind te verwijderen en de ouders winnen de zaak? 'Dat is moeilijk', zegt een moeder die met succes de verwijdering van haar zoon met Downsyndroom aanvocht bij de Geschillencommissie Passend Onderwijs.

Haar zoon zat twee jaar lang met veel plezier op de gewone school, in groep 2 en 3. Er was extra begeleiding, moeder zorgde voor aangepast lesmateriaal. De school had ervaring met andere leerlingen met het syndroom van Down. Haar zoon leerde goed en had vriendjes en vriendinnetjes. In groep 4 waren er veel leerkrachtwisselingen. Het was onrustig in de klas. Moeder merkte het aan haar zoon; hij leek minder goed in zijn vel te zitten. De school zei in februari van dat jaar tegen moeder dat de jongen beter naar speciaal onderwijs kon gaan. 'Dat ging heel snel en abrupt',vertelt de moeder. 'Ze zeiden maar één keer dat hij weg moest. In het tweede gesprek werd meteen gezegd dat, als we niet akkoord zouden gaan, er verwijdering zou volgen.'

Onvoorspelbaar gedrag

De jongen moest van school vanwege zijn werkhouding en onvoorspelbaar gedrag. Hij had een klasgenootje geslagen. In de brief van het bestuur stond dat hij gevaarlijk was in de klas. 'Dat zijn standaardwoorden, denk ik', zegt moeder. 'Er was strijd tussen hem en een andere jongen. Dat was een wisselwerking. Die andere jongen sloeg mijn kind ook, maar die jongen is niet weggestuurd.”

'Ik zag het wel aankomen destijds, maar dat ze zo snel een procedure begonnen, verbaasde me. We zagen zelf ook dat het niet goed ging. Ik had al een gedragskundige ingeschakeld en hem een ochtend laten observeren. Zij heeft haar bevindingen doorgegeven aan school, maar werd niet serieus genomen. Ik heb de school aangeboden de gedragskundige te laten begeleiden in de klas, maar dat aanbod werd geweigerd.'

In april kwam het verwijderingsbesluit. Ouders legden dat voor aan de Geschillencommissie Passend Onderwijs en wonnen. De school had beter rekening moeten houden met de voorkeur van ouders voor een gewone in plaats van een speciale school en had beter onderzoek moeten doen om te zien hoe de jongen effectief ondersteund kon worden in de klas.

Advies in de zomervakantie

Moeder: 'Een uitspraak van de GPO is niet bindend. Het is een advies en de school is niet verplicht het advies te volgen. Het advies kwam in de zomervakantie. Aan de vooravond van het nieuwe schooljaar hadden wij nog steeds niets gehoord. Wij dachten: onze zoon moet naar school, wat doen we morgenochtend? Mijn man en ik besloten hem naar school te brengen. Het was spannend natuurlijk. Want er zou een nieuw leerkracht zijn en een nieuw schoolgebouw. We stuurden een mail naar de school, dat hij zou komen.'

Nog diezelfde avond kwam een mail terug. De school liet weten dat ze niet in staat waren geweest te overleggen met het bestuur en het Samenwerkingsverband over het GPO-advies. 'Ze vroegen of we wellicht een andere school hadden gevonden. Ze schreven erbij dat als hij zou komen, ze nog niet wisten in welke groep hij zou worden geplaatst. 'Dus', schreef de school, 'We denken dat het niet verstandig is als jullie hem morgen brengen.'

'We hebben meteen teruggemaild dat hij wel zou komen en naar zijn eigen groep zou gaan. Wat kun je anders? Eigenlijk had de school een onafhankelijk onderzoek moeten doen en op basis daarvan een nieuwe ondersteuningsperspectief (OPP) moeten opstellen. De school wilde dat we dat zouden afwachten. Dat hebben we geweigerd. Je kunt niet wachten met naar school gaan.'

De volgende dag was lastig. 'Op school kregen we te horen dat onze zoon niet naar zijn eigen groep, groep 5 mocht gaan. "Wil je naar groep 7 of ga je naar huis?", werd aan onze zoon gevraagd. De schoolbestuurder was die dag aanwezig. Ik ben hem gaan zoeken en heb gezegd: ik neem hem vandaag mee naar huis, want ik wil geen ruzie.  Ik wil voor 5 uur vandaag je besluit horen op het advies van de GPO.'

Ultimatum advocaat

Vele mailtjes volgden. Het schoolbestuur bleef volhouden dat de jongen niet mocht komen, dat eerst onderzoek en overleg nodig was met het samenwerkingsverband. 'Na een week heeft onze advocaat een mail gestuurd en een ultimatum gesteld: vóór de volgende dag 14.00 uur moest de school uitsluitsel geven. Werd hij niet verwijderd, dan zou hij naar zijn eigen groep mogen. Pas na dat ultimatum was hij welkom in zijn groep.'

De nieuwe leerkrachten leken aanvankelijk wat onzeker, ook in contacten met de ouders, maar al snel zeiden ze tegen moeder dat het goed ging in de klas en dat hij prima functioneerde. De leerkracht zei: 'Ik ben heel tevreden over hem. Ik snap de strijd niet.'

De ouders droegen twee onafhankelijke deskundigen aan die in de klas observeerden en adviezen aan de school gaven. De school had immers in de GPO-procedure aangedragen dat ze handelingsverlegen waren. De verhouding van ouders met directie en intern begeleiders is nog altijd niet hartelijk. Met de leerkrachten en het Samenwerkingsverband is de verhouding echter prima. Moeder: 'De leerkrachten zijn heel professioneel en ik neem mijn petje af voor hen. Onze zoon geniet en ontwikkelt zich.' Hun zoon is inmiddels overgegaan naar groep 6 met opnieuw andere leerkrachten. Ook daar gaat het goed.

De strijd heeft ouders veel gekost; veel energie, emoties en geld. 'Ik snap dat andere ouders vaak niet zo’n strijd aangaan. Het is erg moeilijk', zegt de moeder. 'Ik doe het omdat mijn zoon onrechtvaardig werd behandeld. En ook onze kinderen hebben recht op goed onderwijs.'